«Η πιο όμορφη θάλασσα είναι εκείνη που δεν έχουμε ακόμη ταξιδέψει. Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.» Ναζίμ Χικμέτ Πριν από 53 χρόνια, τρεις λέξεις καρφώθηκαν στην πύλη του Πολυτεχνείου: Ψωμί. Παιδεία. Ελευθερία. Η πύλη γκρεμίστηκε, βίαια, οι λέξεις όμως έμειναν.
Σήμερα οι μαθητές μας τίμησαν την επέτειο δίνοντας φωνή στους ποιητές που δεν σώπασαν, όταν η χούντα ζητούσε σιωπή. Μας θύμισαν ότι το Πολυτεχνείο δεν είναι ένα στεφάνι που αφήνουμε μία φορά τον χρόνο. Είναι ένα ερώτημα που μας ακολουθεί.
Και μας άφησαν μια λέξη: ελπίδα. Όχι με την έννοια της νοσταλγίας για ό,τι πέρασε, αλλά με αυτή της ευθύνης για ό,τι έρχεται.
Κείμενο- Σκηνοθεσία: Παραθύρα Αλίκη Μπακογιάννη Αθηνά
Μουσική διδασκαλία: Δημήτρης Πασχαλίδης
Κινησιολογία: Κουτσούκη Έλενα