Με αφορμή την 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης ,οι μαθητές, οι μαθήτριες και οι εκπαιδευτικοί του Δημοτικού Σχολείου υποδεχόμαστε την άνοιξη με πολλή χαρά και εμπνεόμαστε από τα αισιόδοξα μηνύματα που μεταφέρει στη φύση και στις καρδιές των ανθρώπων. Με πολλή φαντασία, δημιουργικότητα και με πνεύμα συνεργασίας για μία ακόμη χρονιά συνθέσαμε κατά τμήμα ομαδικά ποιήματα με τα οποία συμμετείχαμε στον Ενδοσχολικό Διαγωνισμό Ποίησης, που αποτελεί θεσμό για το Σχολείο μας! Φέτος, το θέμα που μας ενέπνευσε ήταν:
Άνοιξη!
Και λουλουδίσματα
Και χελιδονιών τιτιβίσματα
Και για τη λευτεριά της πατρίδας
Και για ειρήνη
Ψυχής μηνύματα…
Κοντά μας βρέθηκαν καταξιωμένοι άνθρωποι των γραμμάτων και της εκπαίδευσης, η Δρ Πιλάτου Βασιλική, η Κα Χατζημίχου Κωνσταντίνα και ο Κος Δασταυρίδης Αναστάσιος, οι οποίοι αποτέλεσαν την κριτική επιτροπή του Διαγωνισμού.
Η κριτική επιτροπή απένειμε τα παρακάτω βραβεία:
Α΄ Βραβείο ΣΤ’3
Β΄ Βραβείο Ε΄3
Γ΄ Βραβείο Δ΄1
Βραβείο μικρών Τάξεων: Β΄1
Ας απολαύσουμε τις ποιητικές δημιουργίες των τάξεων!
Α΄ Βραβείο
ΣΤ΄3
«Πνοή της Άνοιξης»
Ψυχής μηνύματα,
της Άνοιξης στα ανθίσματα,
των λουλουδιών χαρίσματα,
της Φύσης δημιουργήματα.
Χαμόγελα παιδιών πολλά,
μες στης Άνοιξης την αγκαλιά.
Φέρνουν τη Ζωή και αυτά,
όπως η σπίθα στη φωτιά.
Μέσα σε αυτή πέσαν ηρωικά,
κείνοι που φέραν τη Λευτεριά.
Όμως χάσανε της Άνοιξης την ομορφιά,
μέσα στις μάχης τα σπαθιά.
Επιτέλους ο θρήνος έγινε χαρά,
σαν ο κρίνος έφτασε στην Παναγιά,
έρχεται η Ζωή ξανά,
όπως τα λουλούδια τα ευωδιαστά.
Στάσου λοιπόν για δυο λεπτά,
να δεις της Άνοιξης την ομορφιά,
Απόλαυσε τα αγαθά αυτά,
που μας χαρίζει η Λευτεριά.
Β΄ Βραβείο
Ε΄3
«Κάθισα σε μια γωνιά…»
Κάθισα σε μια γωνιά
κάτω από μια ολάνθιστη αμυγδαλιά
κοίταξα γύρω σκεφτικός
και η λευτεριά και η ειρήνη
απόκτησαν πλέον άλλο βλέμμα.
Η γη αναγεννιέται γλυκά και απλά
χωρίς κόπο, χωρίς δισταγμό,
ο ήλιος δεσπόζει από ψηλά
και όλη η πλάση σαστίζει.
Ένα παιδί παίζει ανέμελα
τρέχει, κυλιέται, τραγουδά
και το γέλιο του πλέκεται
με τις χρυσές κλωστές του ανέμου.
Κι όλα αυτά ζυμώθηκαν
μέσα από το αρμονικό πάντρεμα
ελεύθερης ψυχής και ανδρείας
που ζυγό δε δέχεται.
Κάθισα σε μια γωνιά
και με ένα γλυκό αναστεναγμό
μακάρισα τη μήτρα που το γένος
ετούτο έθρεψε.
Σηκώθηκα και κοίταξα
και με αγαλλίαση αντίκρυσα
τον τόπο μου με άλλη φορεσιά…
Γ΄ Βραβείο
Δ΄1
«Λουλούδι του ΄21»
Την άνοιξη όλα ανθίζουν
μαζί και η λευτεριά
όλοι οι άνθρωποι γιορτάζουν
μαζί με τα πουλιά.
Την 25η του μηνός
σαν όνειρο θερινής νυκτός
η ειρήνη επικρατεί
και στο έθνος μας κυριαρχεί.
Με λιονταριού ψυχή
η πρόγονοί μας οι ξακουστοί
να λύσουν των Τούρκων τα δεσμά
προσπάθησαν ηρωικά.
Με της Παναγιάς την ευλογιά
όλοι οι Έλληνες μια γροθιά
ύψωσαν τη γαλανόλευκη
σε όρη και βουνά.
Στέλνει μηνύματα το ΄21
από χρόνια δοξασμένα
με ανοιξιάτικη πνοή
στων Ελλήνων την Ψυχή.
Βραβείο μικρών Τάξεων
Β΄1
«Η άνοιξη ήρθε!»
Ξημέρωσε, δες! Ο ήλιος γελά,
η γη ξεδιπλώνει φτερά.
Χελιδόνια γεμάτα ειρήνη και φως
σχίζουν το αγέρι και στήνουν τον χορό.
Κρίνα λευκά, ανθίζουν ξανά
σαν όνειρά που άντεξαν στην παγωνιά
και η πατρίδα σαν δέντρο παλιό
ζητάει ρίζες να βρει και να υψωθεί στον ουρανό.
Άκου τον κόσμο, γιορτάζει ξανά!
Η άνοιξη ήρθε το χθες δε μετρά.
Μη σκύβεις το βλέμμα τη χάνεις το φως
ο δρόμος για τη λευτεριά είναι γολγοθάς ιερός.
Α΄1
«Ειρήνη και άνοιξη»
Η ειρήνη μοιάζει με άνοιξη
ανθίζουν όλα παντού
παιδιά παίζουν ελεύθερα
στην άκρη του γιαλού.
Πολύχρωμα λουλούδια
προσφέρουν ευωδιά
σμήνη χελιδονάκια
έρχονται από μακριά.
Ειρήνη όλα φωνάζουνε
θάλασσες και βουνά
οι άνθρωποι είναι χαρούμενα
και η γη χαμογελά!
A΄2
«Καλώς μας ήρθες Άνοιξη»
Τιτιβίσματα χελιδονιών
στις βεράντες των σπιτιών.
Κελαηδίσματα πουλιών
στα κελάρια των κλαδιών!
Λουλουδίσματα πολλά
φέρνουν ευωδιά, χαρά και ομορφιά!
Ο ήλιος ο είναι λαμπερός
και ο κόσμος φωτεινός!
Μέσα σ’ αυτή την ομορφιά
μια ανάμνηση παλιά,
φέρνει στο νου και την καρδιά
την πατρίδα την γλυκιά!
Που χαίρεται τη λευτεριά
με χαρούμενη καρδιά!
Τους προγόνους μας
υμνούμε και τους ευλογούμε,
γιατί μας έμαθαν καλά
να αγωνιζόμαστε για τα ιδανικά!
Γλυκιά μου Άνοιξη!
Σ’ ευχαριστώ που με κάνεις
να χαμογελώ,
την ειρήνη να αγαπώ
και στη ζωή μου κάθε λεπτό
να αγωνίζομαι
για έναν κόσμο αρμονικό!!
Α΄3
«Της άνοιξης το φως»
Ήρθε η άνοιξη ξανά
μυρίζω την ομορφιά
τα λουλούδια, τα ρυάκια
σκορπίζουν ευωδιά
και ο ήλιος λάμπει ψηλά!
Η άνοιξη είναι μαγική
Και η αγάπη είναι λευτεριά
οι άνθρωποι ακούν την καρδιά
και κρατούν τα χέρια σφιχτά.
Η ειρήνη είναι όμορφη.
Η ειρήνη είναι μυρωδάτη.
Ο κόσμος ψάχνει να τη βρει
ένα δώρο να φέρει για τη Γη
τη Φύση και τα Ζώα.
Η Ειρήνη τα λουλούδια θα ανθίσει.
Τα παιδιά πετούν ψηλά στη λιακάδα
παίζουν μαζί και τραγουδούν
στης άνοιξης το Φως
πάνω από των Ελλάδα
Β΄2
«Η γιορτή της Άνοιξης»
Καλώς ήρθες άνοιξη
με τα μοσχομυριστά τα λουλούδια σου
τα χελιδόνια που γυρνούν από μακρύ ταξίδι
πίσω στη γλυκιά πατρίδα
και κελαηδούν ονειρικά.
Λάμπει ολόχρυση η γη,
ο ήλιος σαν διαμάντι,
φωτίζεται η πλάση
με χαρά κι αγάπη.
Απλώνεται παντού η λευτεριά
κι η ειρήνη
μηνύματα ψυχής
χαραγμένα βαθιά
μες την καρδιά μας.
Β΄3
«Άνοιξη!»
Ξημέρωσε η άνοιξη παιδιά
και οι καρυδιές μας πλημμυρίσαν χαρά!
Το χέρια μας ενώσαμε σφιχτά
και κοιτάξαμε ψηλά!
Έφτασε η άνοιξη παιδιά,
με τραγούδια, γέλια και απίστευτη ομορφιά!
Ανοίξτε τις πόρτες σας πλατιά
για να δείτε το ολάνθιστο τοπίο που ανοίγεται μπροστά.
Καλωσόρισες άνοιξη γλυκιά,
με τα λουλούδια, τα αηδόνια και την κάτασπρη αμυγδαλιά.
Καλωσόρισες άνοιξη γλυκιά
που ήρθες να γεμίσεις τις καρδιές μας ξεγνοιασιά!
Σ’ ευχαριστούμε άνοιξη γλυκιά,
που με το διάβα σου διώχνεις τη «σκλαβιά»
και μοσχοβολάς ελευθεριά.
Με τα μάτια μας κοιτάζονται ψηλά,
το φωνές μας ενώσαμε ειρηνικά
ευγνωμονώντας την πατρίδα μας
που μας χαρίζει τέτοια ομορφιά!
Γ΄1
«Τα δώρα της άνοιξης»
Δυο κόρες έχει η άνοιξη,
ελπίδα και χαρά!
Λουλούδια γύρω ανθίζουνε
σε κάμπους και βουνά!
Σαν πεταλούδα η καρδιά
φτερουγίζει χαρωπά!
Χρώματα και μελωδίες
γύρω ο άνεμος σκορπά!
Η ειρήνη όλους μας τύλιξε
σε μια ζεστή αγκαλιά
και στην πατρίδα έφερε
ξανά τη Λευτεριά.
Όλα τα παιδιά στη γη
στέλνουμε μια προσευχή:
«Ποτέ πόλεμος ξανά,
μόνο ειρήνη και χαρά!»
Γ΄2
«Η επανάσταση της άνοιξης»
Ευωδιαστά λουλουδάκια
σαν κουλουράκια γεμιστά
σαν η άνοιξη ξυπνήσει
διώχνει το κακό και φέρνει τη χαρά.
Οι αμυγδαλιές φουντώνουν και πάλι,
η πλάση γεμίζει μελωδίες
και διάθεση μεγάλη.
Παιδικά γέλια
και μια σταγόνα αισιοδοξίας
πλημμυρίσαν την καρδιά μας
και όλη την πλατεία.
Άνοιξή μου όμορφη,
άνοιξή μου, αγαπημένη
έφερες τον ήλιο και της λευτεριά
σε κάθε γωνιάς λημέρι.
Γ’3
«Ξημερώνει άνοιξη»
Άνοιξα τα μάτια μου
το γκρίζο λείπει πια
το όνειρό μου ήτανε
να δω τη Λευτεριά.
Η Χρυσαλλίδα μου ‘φερε
χρώματα πολλά
σαν ήρθε στο τη παράθυρο
σκόρπισε τη χαρά.
Ο ήλιος την αγκάλιασε
με φως ζεστό, γλυκό
σαν ψίθυρος της άνοιξης
που μοιάζει με ηχώ.
Δ΄2
«Ο ερχομός της Ελπίδας»
Της άνοιξης το πρώτο φως
είναι για τους Έλληνες το μεγάλο εμπρός.
Με τους σκληρούς αγώνες στους νικήσανε
και στη Λευτεριά καμαρωτά βαδίσανε .
Οι καρδιές πλημμύριζαν με περίσσιο θάρρος
διώχνοντας από παντού της σκλαβιάς το βάρος.
Οι εχθροί του Γένους έχουν σκορπίσει
Κι η ειρήνη απλώνεται απ΄ την Ανατολή ως τη Δύση
κάνοντας το όνειρο ν’ ανθίσει.
Ελπίδα, προκοπή, χαρά φωλιάζει σ’ όλων την καρδιά
οι άνθρωποι αρχίζουν να φτιάχνουν τη ζωή ξανά.
Στη φύση όλα ζωντανεύουν στη στιγμή
θυμίζοντας το ξεκίνημα μιας νέας αρχής.
Λουλούδια, κάμποι και πουλιά παίρνουν πνοή μαγικά
προσφέροντας απλόχερα θέαμα αξίας μοναδικής.
Ε΄1
«Η άνοιξη της λευτεριάς»
Ήρθες άνοιξη στην Ελλάδα ξανά
τα λουλούδια ανθίζουν μαζί με τις ψυχές
που σε καλωσορίζουν.
Μνήμες όμως παλιές, σκοτεινές εποχές
το μυαλό βασανίζουν και την καρδιά φτερουγίζουν.
Άνοιξη ήταν Μάρτης ευλογημένος
και ήρθε άγγελος φως σταλμένος.
Χαίρε της είπε γλυκιά Παναγιά
σωτηρία φέρνω στη γη και στη σκλαβιά.
Κι όπως το μήνυμα γέμισε ελπίδα
έστειλε η Δέσποινα η ιερή προσταγή
να λάμψει η Ελλάδα, να βρει
τη λευτεριά με Θεού χαρά.
Ειρήνη, φως γλυκαίνει τώρα τη γη
και φέρνει σε όλους χαρά και ζωή.
Στα χέρια της ανθίζουν ελπίδες ξανά,
και η Ελλάδα στο φως δοξολογείται με χαρά.
Ήρθες άνοιξη και όλα φωτίζουν
Ψυχές, φύση, τα πάντα ανθίζουν.
Ε΄2
«Ήρθε η μέρα…»
Άνοιξη καλωσόρισες και καλώς μας γνώρισες,
την ελευθερία φέρνεις και τον τόπο ομορφαίνεις.
Τους ήρωες που αγωνίστηκαν και από τα «δεσμά»
του εχθρού λύθηκαν
Χελιδονόφτερα ανοιχτά, τραγούδια στον αέρα
σαν να είναι η φύση μια φωνή που
φωνάζει «Ήρθε η μέρα».
Ήρωες ακούμπησαν σπαθί στη γη
δείχνοντας τη δίψα του για δικαιοσύνη
κι ελεύθερη ζωή .Το ανοιξιάτικο αγέρι
φέρνει όπλα και κανόνια, μα το θείο φως
σκιρτά στης μυγδαλιάς τα κλώνια.
Γαλανόλευκη υψώθηκε στα κακοτράχαλα τα βουνά
και υπερήφανη έκανε όλη την ελληνική γενιά.
Κρίνοι, τριαντάφυλλα, τουλίπες, μαργαρίτες
έγιναν με μια κραυγή της άνοιξης οι νύμφες.
Μαζί με της αναγέννησης τις μυρωδιές
γέμισε ο κόσμος «πανέρια» με αγκαλιές!
ΣΤ΄1
«Άρωμα Ελλάδος»
Άνοιξη, ήρθες ξανά,
με λουλούδια στα μαλλιά
και στα χέρια κόκκινα αυγά
χαρίζεις χαμόγελα γλυκά
και σκορπάς σε όλη την πλάση τη χαρά.
Στα γαλανόλευκα είσαι ντυμένη
καπέλο σου τον ήλιο έχεις
και στα λιβάδια τρέχεις.
Χορεύεις ξέφρενα ολημερίς
και τον κόσμο προσκαλείς
σε έναν μαγικό ατελείωτο χορό
όπου πιασμένοι χέρι, χέρι
είναι παιδιά, νέοι και γέροι
Πατρίδα μου γλυκιά,
τη Λευτεριά έχεις αγκαλιά.
Η Δόξα στεφανωμένη κάθεται στα
δεξιά
βαμμένη στο αίμα από παλιά
για να ζούμε εμείς σήμερα
με Ειρήνη και χαρά.
ΣΤ΄2
«Την ώρα που η Άνοιξη ήρθε»
Περίμενα…
την ώρα που θα ΄φθανε η Άνοιξη
να δω τα χελιδόνια να πετούν
τα λουλούδια ν΄ανθίζουν!
Περίμενα…
τον ερχομό της Άνοιξης το φως μοναδικό,
για να ξαναονειρευτώ!
Περίμενα…
μόνη μου με μια μικρή ελπίδα
ν΄ανθίσει ένα λουλούδι
σ΄αυτή τη δύστυχη πατρίδα
Περίμενα …
την ειρήνη σε μια γωνιά κουλουριασμένη
μ΄ ένα ματωμένο περιστέρι στο πλευρό μου
την ειρήνη κι αυτό αναζητούσε,
τα παλιά του όνειρα στην άβυσσο του πολέμου
μια στιγμή να ζούσε!
Περίμενα…
αλλά οι ψυχές των ανθρώπων είναι μόνες.
Ξέρουν πως είναι να χάνεις τα πάντα
πως είναι οι μάνες να κλαίνε,
τα σπίτια να καίγονται,
οι πόλεις να είναι ερειπωμένες.
Η απόρριψη, η αδιαφορία τις ψυχές
καταδιώκουν.
Άνθρωποι σέρνονται σε χαλάσματα,
βυθίζονται σαν κουφάρια στο βαθύ μπλε
της θάλασσας.
Ξαφνικά μες την Άνοιξη
τα όνειρα, τα παλιά χαμόγελα ανασταίνονται
και όλα αλλάζουν.
Στις ψυχές των ανθρώπων ξαναγεννιέται
η παλιά χαμένη ελπίδα, η Λευτεριά
σαν πεταλούδα με ορθάνοιχτα φτερά
που όλον τον κόσμο αγκαλιάζει
για λίγη ζεστασιά!
Ξάφνου μες την Άνοιξη ξυπνώ,
δεν αντέχω άλλο στο χώμα να ζώ
με τη βροχή να μουσκεύει τα μεταξένια μου μαλλιά,
και την καρδία μου να πονά, να βουλιάζει
σε απύθμενα νερά.
Αχ, πατρίδα μου γλυκιά,
δεν μπορείς να φανταστείς
πόσο πού σ΄ αγαπώ
ίσαμε τα σύννεφα ψηλά
και γι΄ αυτό κάθε μέρα θα αγωνιώ
για να μάθουν όλοι το κοινό μυστικό
την αγάπη μου για σένα!
Άσε λοιπόν τον ήλιο να σε λούσει,
τον άνεμο να σε σηκώσει.
Λευτεριά και η Άνοιξη
σε κάθε καρδιά έχουν θέση!
