Με αφορμή την 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, οι μαθητές, οι μαθήτριες και οι εκπαιδευτικοί του Δημοτικού Σχολείου υποδεχόμαστε την άνοιξη με πολλή χαρά και ευαισθητοποιημένοι/ες από όσα γύρω μας συμβαίνουν εμπνεόμαστε από τα αισιόδοξα μηνύματα που μεταφέρει στη φύση και στις καρδιές των ανθρώπων. Με πολλή φαντασία, δημιουργικότητα και με πνεύμα συνεργασίας για μία ακόμη χρονιά συνθέσαμε κατά τμήμα ομαδικά ποιήματα με τα οποία συμμετείχαμε στον Ενδοσχολικό Διαγωνισμό Ποίησης, που αποτελεί θεσμό για το Σχολείο μας! Φέτος, το θέμα που μας ενέπνευσε ήταν:
Άνοιξη…
Και ένα πουλί έρχεται από μακριά και λαλεί ίσως τη χαρά για όσα είδε, άκουσε ίσως, ίσως και να μιλά για όσα το λύπησαν βαθιά καθώς τον άνθρωπο και τα έργα του από ψηλά κοιτά.
Αφού αφήσουμε τη φαντασία μας και την καρδιά μας
το πουλί να αφουγκραστεί με προσοχή
γράφουμε ένα ποίημα για όσα μαζί
του κουβαλά και για όσα έχει να
μας πει καθώς επιστρέφει από ταξίδι
μακρινό, ίσως σκοτεινό, ίσως φωτεινό…
Κοντά μας βρέθηκαν καταξιωμένοι άνθρωποι των γραμμάτων και της εκπαίδευσης, η κα. Παπαδημητρίου Άρτεμις, ο κ. Σωτηρίου Απόστολος και ο κ. Δαμασκηνός Μάνος, οι οποίοι αποτέλεσαν την κριτική επιτροπή του Διαγωνισμού.
Η κριτική επιτροπή απένειμε τα παρακάτω βραβεία:
Α΄ Βραβείο ΣΤ΄1
Β΄ Βραβείο ΣΤ΄2
Γ΄ Βραβείο Δ΄1
Βραβείο μικρών Τάξεων: Α΄3
Ας απολαύσουμε τις ποιητικές δημιουργίες των τάξεων!
Α΄ Βραβείο
ΣΤ΄1
Μια μικρή ιστορία
Ήρθε η ώρα να μιλήσω κι εγώ
για όσα είδα στο ταξίδι αυτό.
Όσα άκουσα θέλω να μοιραστώ
με εσάς που ζείτε στον τόπο αυτό.
Πέταξα σε μέρη φωτεινά
μα και σε μέρη σκοτεινά.
Η Άνοιξη είχε έρθει φανερά
αλλά είδα τον πόλεμο, κάπου, να τη σταματά.
Τόλμησα να πετάξω πιο ψηλά
μα το μετάνιωσα πικρά.
Κόντρα στη φύση μου πρώτη φορά,
σκέφτηκα: «Μα γιατί να έχω φτερά;»
Πέταξα, πέταξα πιο μακριά,
δεν καταλάβαινα τον κόσμο πια.
Καθώς πετούσα κι έφευγα μπροστά,
μελωδίες φέραν τα φτερά μου ξανά.
Τελικά η Άνοιξη είχε βρει μια φωλιά,
εκεί που ο πόλεμος δεν είχε θέση πουθενά.
Η Ζωή άρχισε πάλι να γεννά
Φως, Ειρήνη, Χαρά κι Ελευθεριά.
Β΄ Βραβείο
ΣΤ΄2
«Ταξίδι…απ΄ το Γκρίζο στο Φως»
Μες της άνοιξης την πνοή
επέστρεψε το πουλί,
στάθηκε στο παραθύρι του σχολειού
και άρχισε να λαλεί.
Μα η λαλιά του ήταν λυπηρή
και στα δάκρυά του καθρεφτιζόταν
μιαν άσχημη εποχή.
Ήταν λαβωμένο απ΄ του πολέμου τα σπαθιά
και τη δυστυχία που κυριαρχεί στου κόσμου την καρδιά.
Είδε τον κόσμο σκοτεινό,
γιατί είδε πόλεις που ΄γίναν στάχτη και σιωπή,
καθώς ο πόλεμος πήρε κάθε πνοή.
Είδε σπίτια χωρίς στέγες, μνημεία-ερείπια να χάσκουν
ανθρώπους σαν σκιές να περπατούν
παιδιά να κρύβονται στα σπλάχνα της γης
για να γλιτώσουν τη μοχθηρή πλευρά του ΕΓΩ!
Και αίμα ζεστό να ποτίζει τη διψασμένη για ελευθερία γη.
Έφερε μαζί του καπνό και οργή
για όσα είδε κι άκουσε στην πληγωμένη γη!
Μα τώρα αναζητά της ζωής τη χαρά
τα μάτια να στεγνώσουν με μιας,
για να λαλήσει δυνατά με ελεύθερη καρδιά
όλης της γης την ομορφιά.
Καθώς μέσα στης άνοιξης τη φωτεινιά
αναρωτιέται αληθινά
«Πώς γίνεται να υπάρχει σκοτεινιά στου ανθρώπου την καρδιά;»
Μας μιλά για μια γωνιά της γης, όπου χέρια ανθρώπινα
ενώθηκαν σε χορό κάτω απ΄ τον καταγάλανο ουρανό,
ψυχές που ζεστάθηκαν απ΄ τον ήλιο τον φωτεινό
και πληγές που ξεπλυθήκανε στης βαθιάς θάλασσας
το καθαρό νερό.
Είδε ανθρώπους με πλεγμένα από όνειρα δίχτυα
να αρπάζουν το ΦΩΣ και να ψιθυρίζουν μεταξύ τους
με φλόγα στη φωνή
«Τον κόσμο απ΄ την αρχή θα ορίσουμε!»
Γ΄ Βραβείο
Δ΄1
«Το πουλί ταξιδεύει στη γη»
Άνοιξη ήρθε κι έφερε πουλιά
από μέρη μακρινά,
μπορεί και κοντινά.
Το πουλί, καθώς πετά,
θέλησε να μας πει πολλά
και κατέβηκε στη γη
ιστορίες να διηγηθεί.
Πέλαγα αμέτρητα έχει δει
Ίσως και κάποια να ‘χει φανταστεί.
Ποτάμια, λίμνες και βουνά,
αχ! πόση ομορφιά γεννά!
Πετώντας πάνω από του κόσμου τ’ αγαθά
Είδε εικόνες, που το λύπησαν βαθιά.
Κατάλαβε τότε ότι η ομορφιά
δεν υπάρχει παντού πια,
με μαύρο πέπλο σκεπάστηκε η καρδιά.
Πόλεμος κυριαρχούσε σε γειτονικά μέρη,
καθώς ο κάθε λαός δεν ήξερε τι θέλει.
Το πουλί αναστέναξε βαριά
αντικρίζοντας του κόσμου τα δεινά
και προσευχήθηκε για αγάπη στην καρδιά.
Βραβείο μικρών Τάξεων
Α΄3
«Μια ζωγραφιά από ψηλά»
Πετάω…
Βλέπω τα βουνά
και είναι σαν μία ζωγραφιά.
Τον ήλιο λαμπερό
και τα λουλούδια ανθισμένα.
Βλέπω τα παιδιά
που νιώθουν τη χαρά.
Βλέπω το καλό
και το φως που αγαπώ.
Νιώθω τον αέρα όμορφο
που φέρνει τη χαρά
και την ειρήνη
στα σπίτια τα ανοιχτά.
Το σκοτάδι το φοβάμαι,
γιατί λείπει η χαρά.
Βλέπω στη χώρα μου τη μοναξιά
και τα σπίτια είναι κλειστά.
Λείπει το φαγητό,
το γέλιο και το φως,
ακούγεται παντού
ένας ήχος φοβερός.
Ο ήλιος κλέβει από τον άγγελο το φως
και φέρνει την άνοιξη πίσω.
Πετάει ο ήλιος
πετάω κι εγώ
και φέρνω πίσω τη χαρά και την ελπίδα.
Με μια ευχή:
να γίνουν όλα ξανά
μια ωραία ζωγραφιά!
