Οι μαθητές της Ε’ τάξης στις 18/4/2018 επισκέφτηκαν το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας και συμμετείχαν στο πρόγραμμα «Αθέατη Πόλη». Με αφορμή τα εκθέματα του Μουσείου που βρέθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης και χρονολογούνται από την προϊστορική περίοδο έως και την περίοδο της τουρκοκρατίας, οι μαθητές με βοηθό τη φαντασία τους και τις γνώσεις που είχαν από το μάθημα της Ιστορίας ζωντάνεψαν στη μνήμη τους αυτά που πλέον έχουν χαθεί.
Οι μαθητές της Δ’,Ε’ και ΣΤ’ Τάξης που συμμετείχαν στην Α’ φάση του Πανελλήνιου Μαθητικού Διαγωνισμού μέσω Διαδικτύου «Λυσίας» και προκρίθηκαν στη Β’ φάση που θα διεξαχθεί το Σάββατο 5 Μαΐου 2018 στο Γυμνάσιο – Λύκειο του Σχολείου μας είναι οι εξής:
ΤΑΞΗ Δ’
ΒΑΚΑΛΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΒΟΥΖΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
ΓΚΟΛΦΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ
ΕΞΑΡΧΟΥ ΜΑΡΙΑ
ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
ΚΑΤΣΙΔΗ ΚΩΝ/ΝΑ
ΛΥΚΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ-ΠΑΥΛΟΣ
ΜΑΡΓΑΡΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΜΑΡΚΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΑ
ΜΠΑΤΣΑΡΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΜΠΕΚΥΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ
ΝΤΑΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΡΟΥΠΑΚΙΑ ΕΥΤΥΧΙΑ
ΡΟΥΠΑΚΙΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΤΕΡΖΟΥΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΨΥΧΑ ΜΑΡΙΑ
ΤΑΞΗ Ε’
ΒΑΓΔΟΥΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΔΟΥΚΑΚΗΣ ΑΛΚΙΝΟΟΣ-ΕΥΘΥΜΙΟΣ
ΚΑΡΑΜΗΝΤΖΑΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ
ΚΟΥΚΟΥΛΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ
ΣΚΙΑΔΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΤΑΜΠΟΡΟΥΔΗ ΚΥΡΙΑΚΗ-ΝΕΦΕΛΗ
ΤΑΞΗ ΣΤ’
ΔΑΜΙΑΝΙΔΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΦΩΤΙΑΔΗΣ ΙΑΣΩΝΑΣ
Νέα διάκριση για το Δημήτρη Μουστρούφη, μαθητή της Β΄ τάξης του Λυκείου μας, ο οποίος κατέλαβε την 11η θέση στον 32ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Χημείας που διεξήχθη στις 18 Μαρτίου 2018. Θερμά συγχαρητήρια και πάντα επιτυχίες Δημήτρη.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΑΣΤΗ ΡΑΜΦΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
Ακολουθώντας την αντίληψη ότι η παροχή ανθρωπιστικής παιδείας και η διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων των νέων αποτελεί κύριο μέλημα, χρέος και καθήκον η δημοσιογραφική ομάδα των εκπαιδευτηρίων Μπακογιάννη συνεχίζει την επαφή της με πνευματικούς ταγούς των χαλεπών μας καιρών. Ο συντονιστής και υπεύθυνος της δημοσιογραφικής ομάδας, φιλόλογος κύριος Δασταυρίδης Αναστάσιος με τους μαθητές Ζαβού Αλεξία, Κωστοπούλου Έφη, Μπούρα Ασημίνα και Χονδρούλη Κωνσταντίνο, μετά τις συνεντεύξεις με τον αείμνηστο πρόεδρο της Δημοκρατίας Κων/νο Στεφανόπουλο, με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, με τον διευθυντή της εφημερίδος Καθημερινή Αλέξη Παπαχελά, με τον πρόεδρο του Θεατρικού μουσείου Κων/νο Γεωργουσόπουλο (Μύρη), με τον αείμνηστο επίτιμο διδάκτορα του παιδαγωγικού τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Χρήστο Τσολάκη, με τον πρώην υπουργό παιδείας Κων/νο Αρβανιτόπουλο, με τον παγκοσμίου φήμης σκηνοθέτη Ιωάννη Σμαραγδή, με τον εξαίρετο ζωγράφο Κώστα Τσόκλη, με τον ιστορικό Σαράντο Καργάκο καθώς και με το δήμαρχο Λαρισαίων Απόστολο Καλογιάννη, συνομίλησαν με μια εξέχουσα προσωπικότητα των γραμμάτων, τον στοχαστή Στέλιο Ράμφο. Η συνέντευξη διεξήχθη ως εξής:
Η κρίση που βιώνει η χώρα μας είναι αμιγώς οικονομική ή και ηθική; Ποιοι οι τρόποι αντιμετώπισης αυτής;
Ποτέ καμία κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Πάντα κάτι άλλο υπεισέρχεται. Είναι αξιακού χαρακτήρα. Είναι απώλεια σκοπού και προσανατολισμού. Το γεγονός ότι δε πρόκειται να βγούμε εύκολα από την υπαρκτή οικονομική κρίση σχετίζεται με το ηθικό μέρος αυτής.
Μέλη του πολιτικού κόσμου τάσσονται πλέον ανοιχτά υπέρ του πλήρους διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας. Με δεδομένη την έμφυτη τάση του ανθρώπου να λατρεύει μια ανώτερη υπερβατική δύναμη καθώς και τη διαχρονική σχέση του Ελληνισμού με τη πίστη του, ποια η δική σας άποψη επί του θέματος;
Ο διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας δε θίγει την πίστη των ανθρώπων. Είναι θετικός και για την εκκλησία καθώς έχει ένα μεγαλύτερο βάθος από τη δημοσιοϋπαλληλία, την ίδια την εκκλησιαστική ζωή. Η κοινωνία έχει δικούς της κανόνες, η εκκλησία έχει υπερβατικά χαρακτηριστικά.
Η εκκλησία όμως θα δεχτεί κάτι τέτοιο;
Η εκκλησία εδώ έχει άδικο. Όλοι μας θέλουμε τη βολή μας. Στο όνομα αυτής πολλά τα απορρίπτουμε αλλά δεν είναι επιχείρημα η βολή σε τέτοια ζητήματα. Η εκκλησία έχει εσχατολογικούς σκοπούς, οι οποίοι στην πολιτική ζωή δε μετρούν απολύτως.
Πώς κρίνετε την επιθετική τάση της Τουρκίας καθώς και την ελληνική στάση αντιμετώπισης αυτής;
Το μέλλον της χώρας δεν εξαρτάται από τους Τούρκους αλλά από εμάς τους ίδιους. Όσοι ζήσαμε τη δεκαετία του ΄50 και του΄60 γνωρίζουμε τι σημαίνει δίψα ενός τόπου να προχωρήσει. Η αναζήτηση αιτιών του κακού έξω από εμάς βλάπτει. Δε φταίνε οι Τούρκοι που η κοινωνία μας αποστρέφεται το καινούριο, που θέλει τους νέους ή υποταγμένους εδώ διαφορετικά τους διώχνει. Το χειρότερο κακό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ψάχνουμε συνομωσίες ή εχθρούς. Μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
Και για το σκοπιανό;
Πρέπει να βρεθεί μια ονομασία μετά από κοινή συμφωνία. Άρα θα είναι μια σύνθετη ονομασία. Το θέμα καθίσταται όμως πλέον σοβαρό όταν ένας λαός που έχει μόνο παρόν αρχίζει να παίρνει από το διπλανό του. Αυτό δημιουργεί εστίες αναταραχής και εντάσεων. Προέχει να δοθεί μια λύση που δε θα αφυπνίζει αλυτρωτικά θέματα. Ένα έθνος αν δε βασιστεί στο παρόν του δε μπορεί να διεκδικήσει ούτε την ιστορία του. Επειδή έχουμε άσχημο παρόν διαπραγματευόμαστε πράγματα που δεν είναι για διαπραγμάτευση.
Γιατί ένας λαός πρέπει να γνωρίζει την ιστορία του;
Το θέμα είναι «τι σημαίνει ασχολούμαι με την ιστορία». Η σχέση του λαού με την ιστορία πρέπει να σχετίζεται όχι με το παρελθόν αλλά με το μέλλον. Αυτός που θυμάται πολύ πεθαίνει… Η ιστορία βαραίνει στο ερώτημα «και τώρα τι κάνω;» Η αρρώστια της Ελλάδος είναι ότι είναι κολλημένη στο παρελθόν της και γι΄ αυτό τη μελέτη της κλασικής αρχαιότητας την έχουν αναλάβει Άγγλοι και Γερμανοί. Γιατί αυτοί; Γιατί στρέφουν τις διδαχές των αρχαίων προς το μέλλον. Η ιστορία είναι η έγνοια μας για το αύριο.
Πώς μπορούμε να προστατέψουμε τους νέους μας από τα άκρα;
Τους νέους από τα άκρα δύσκολα τους προστατεύεις, αν δεν είναι ο νέος άκρο τότε ποιος θα είναι;
Εννοείτε το έλλογο άκρο…
Εννοώ ότι δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη συναισθηματική του ζωή, θέλει ιδέες, θέλει να ερωτεύεται…Πρέπει όμως να οργανώσει την ευαισθησία του μέσα από την παιδεία ώστε σιγά-σιγά να καταφέρει τη μετάλλαξη του μεγάλου ενθουσιασμού σε μεγάλη δημιουργικότητα. Οι νέοι λοιπόν πρέπει να χαρακτηρίζονται από συναίσθημα και από δίψα για δουλειά.
Υπάρχει σήμερα καπηλεία της έννοιας της φιλοπατρίας από τον εθνικισμό;
Η έννοια του εθνικισμού πρέπει να συνδέεται με το μέτρο και τη συνείδηση του άλλου ανθρώπου, αλλιώς γίνεται άδεια ιδέα. Η προβολή σε ένα βαθύ θρησκευτικού χαρακτήρα μέλλον της ανάγκης για να δουλέψεις ο ίδιος και να ασκήσεις την πραγματικότητά σου, αυτό είναι ο πραγματικός εθνικισμός, ο πραγματικός πατριωτισμός, η ευθύνη δηλαδή για τη ζωή σου. Αν μένει απλώς ένα όραμα έξω από τη ζωή σου είναι χαμένη ιστορία. Όσο κενή περιεχομένου είναι η ζωή ενός λαού τόσο διάφορα ψευδαισθητικού τύπου φαινόμενα μπορούν να επηρεάζουν και να λειτουργούν με έναν τρόπο φθαρτικό. Όλα όμως ξεκινούν από τον ίδιο τον άνθρωπο. Όταν δε δουλεύει τότε ψάχνει να βρει εχθρούς. Άρα ας μη μιλάμε για εθνικισμό, ούτε για πατριωτισμό παρά μόνο για ευθύνη για εμένα και για τους άλλους.
Ποια η παιδαγωγική αξία της τέχνης; Η κρίση περιόρισε την τέχνη στη χώρα μας;
Η κρίση είναι στένεμα οριζόντων. Επειδή η τέχνη είναι το πεδίο της ευαισθησίας των ανθρώπων και οι άνθρωποι άρχισαν να ασχολούνται με ζητήματα επιβίωσης, μοιραία ο ρόλος της τέχνης μειώθηκε. Αυξήθηκε όμως πάρα πολύ η ανάγκη για ψευδαισθήσεις και παραλογισμούς.
Στα «Πολιτικά» του ο Αριστοτέλης πρότεινε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα διαμορφώνει ελεύθερα πνεύματα, χαρακτήρες με ισχυρό ψυχικό σθένος. Θεωρείτε πως το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα εκπληρώνει την προαναφερθείσα στοχοθεσία; Αν ήσασταν εσείς υπουργός παιδείας σε ποιες αλλαγές του εκπαιδευτικού συστήματος θα προβαίνατε;
Προτεραιότητα για τους νέους είναι να δουλεύουν πάρα πολύ σκληρά. Ανεξαρτήτως τι λέει το σχολικό πρόγραμμα πρέπει να φτιάξετε άλλου τύπου σχολεία για να ιδρώνετε. Δεν είναι δυνατόν να έχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που να δίνει μόνο διπλώματα, ούτε να δίνει καν γνώσεις! Το σχολείο δεν είναι για γνώσεις, είναι για να αναπτύσσει ικανότητες. Στην ανάπτυξη των ικανοτήτων να προστεθούν οι γνώσεις που θα τις υπηρετούν. Το σχολείο πρέπει να κάνει τους μαθητές να σκέφτονται και να πράττουν. Τη γνώση θα τη φέρει η ανάγκη της ορθής πράξεως. Ο άνθρωπος πρέπει να πράττει, όχι να είναι αποθήκη γνώσεων. Η μόνιμη επωδός είναι «πάρτε την ευθύνη του εαυτού σας και των άλλων επάνω σας». Σε δεύτερο επίπεδο της οργανώσεως του σχολείου βρίσκεται η εκμάθηση της συνεργασίας. Επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα όπως της Φιλανδίας μείωσαν τις εξετάσεις και ανέπτυξαν τη συνεργασία. Η μεγαλύτερη γνώση είναι ο σεβασμός του άλλου. Στη Ελλάδα δε γνωρίζουμε να συνεργαζόμαστε γι΄ αυτό οι επιχειρήσεις είναι οικογενειακές. Ακόμα και οι ανώνυμες εταιρείες είναι οικογενειακές! Το παρελθόν λοιπόν και η πολλή θρησκεία μας έχουν κάνει να αντιπαθούμε την πράξη και μέσα σε ένα κλίμα ναρκισσισμού και εγωπάθειας ο καθένας για να δικαιολογήσει τη θέση του θεωρεί ότι αυτός είναι το κέντρο του κόσμου και απαγορεύει τη συνεργασία. Στο βάθος υπάρχει μια τρομερή δυσπιστία στην κοινωνία η οποία δεν μπορεί να αποτελέσει συγκολλητική ουσία του κοινωνειν. Δεν είναι τυχαίο ότι είμαστε ο πιο δικομανής λαός.
Η δικαιοσύνη όταν εκπηγάζει από τη αρετή και τη φρόνηση είναι η συγκολλητική ουσία των πολιτών;
Είναι ουσιαστικός παράγοντας αισθήματος ασφαλείας. Αν δεν υπάρχει αυτή τότε ένας ισχυρός δικτάτορας θα επιβάλλει τη δική του δικαιοσύνη. Αυτή ορίζει τις συνέπειες των πράξεών μας και την ευθύνη που έχουμε απέναντι στους άλλους. Όταν μια χώρα προσπαθεί να παρέμβει στη δικαιοσύνη –όπως γίνεται σήμερα- τότε καταργείται η διάκριση των εξουσιών, τότε γεννιούνται μεγάλα προβλήματα γιατί τα καθεστωτικά συστήματα ταυτίζουν την εκτελεστική εξουσία με τη δικαιοσύνη.
Ο λαός μας έχει εμπιστοσύνη απέναντι στη δικαιοσύνη;
Έχει εμπιστοσύνη και ταυτόχρονα δεν έχει γι΄ αυτό και φροντίζει να μιλήσει κάποιος στο δικαστή. Έχει εμπιστοσύνη στην ιδέα της δικαιοσύνης η οποία όμως κλονίζεται. Η δικαιοσύνη είναι πυλώνας αλλά το πιο σοβαρό ζήτημα είναι η ευθύνη των πολιτών. Η δημοκρατία είναι ένα παράξενο καθεστώς με φοβερές ατέλειες, όπως για παράδειγμα ότι η ψήφος του Αϊνστάιν και του θυρωρού του είναι ισάξιες, αλλά δε μπορεί και δεν πρέπει να γίνει αλλιώς. Πρέπει όμως οι θεσμοί να έχουν αξιοκρατικό χαρακτήρα ώστε τη στιγμή της ψήφου ο θυρωρός να είναι ο ίδιος ο Αινστάιν και το αντίστροφο. Αυτό το αναλαμβάνουν οι θεσμοί στις δημοκρατικές κοινωνίες γι΄ αυτό και πρέπει να υπάρχει σεβασμός σε αυτούς. Το αξιοκρατικό λοιπόν στοιχείο υπεισέρχεται και συμπληρώνει την ισότητα και τη δημοκρατία. Είναι απαραίτητο να έχουμε ισότητα δημοκρατική και ταυτοχρόνως αξιοκρατική ισότητα. Αυτό το οξύμωρο σχήμα έχει φροντίσει η πείρα μετά τη γαλλική επανάσταση να το διορθώνει και να το βολεύει χωρίς πάντα να το επιλύει. Επομένως η ορθή παιδεία είναι ο θεσμός που βοηθά σε κριτήρια επιλογής του ορθού υποψηφίου και όχι αυτού που ψεύδεται. Πρέπει να γίνονται «διαπλοκές» ανάμεσα στην αξιοκρατία και την ισότητα ώστε να υπάρξει η βάση για να δημιουργηθεί ένα καθεστώς δημοκρατίας που έχει ανάγκη από δικαιοσύνη. Στη δημοκρατία επειδή είμαστε ίσοι οι πολίτες χρειάζεται η δικαιοσύνη. Επομένως πρέπει να την προστατέψουμε με κάθε θυσία. Υπό αυτή την έννοια πρέπει να γίνει και η ανάγνωση της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία της δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα;
Η μη ύπαρξη μειοψηφιών. Η μειοψηφία είναι ανακάλυψη των νεωτέρων χρόνων. Χάνει για παράδειγμα σήμερα κάποιος τις εκλογές και γίνεται αξιωματική αντιπολίτευση με θεσμικό ρόλο. Τότε όποιος κέρδιζε διέλυε τον αντίπαλο, τον εξαφάνιζε. Γι’ αυτό και κατέρρευσε η αρχαία ελληνική δημοκρατία.
Για την αδιαφορία και την αποχή από τις εκλογές πιστεύετε ότι ευθύνεται το σημερινό πολιτικό σύστημα;
Η αδιαφορία είναι δίκοπο μαχαίρι. Οφείλεται ενδεχομένως σε καθαρή ανοησία. Υπάρχει και η άλλου τύπου αδιαφορία με το σκεπτικό – άφησέ τους να βγάλουν τα μάτια τους. Η διογκούμενη αδιαφορία οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι ο πολίτης δε βρίσκει την καθημερινότητά του μέσα στα μεγάλα σχήματα. Αυτό έχει επιπτώσεις στον τύπο των ανθρώπων που εκλέγονται. Το σημερινό κοινοβούλιο είναι το χειρότερο που έχει υπάρξει από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Όχι η Novartis, το κοινοβούλιο είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο!
Θα προτείνατε σε ένα νέο να ασχοληθεί με την πολιτική;
Εξαρτάται από το νέο. Η πολιτική θέλει μεγάλη αντοχή. Αν ψυχολογικά κάποιος μπορεί να το αντέξει, τότε θα του έλεγα να διαβάσει πρώτα και μετά να πολιτευτεί. Πρέπει να σεβόμαστε την ψυχολογία ενός ατόμου για να τον παροτρύνουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν το μυαλό στα πόδια, όπως ένας καλός ποδοσφαιριστής, δε σημαίνει ότι είναι κατώτεροι άνθρωποι, σημαίνει ότι η ιδιοσυστασία και η ιδιοφυία της υπάρξεώς τους έχει αλλάξει τους ρόλους. Αν ασχοληθεί όμως με την πολιτική πρέπει να ξέρει ότι δε θα έχει ως κύριο μέλημα την εξουσία αλλά τον τόπο. Όσο οι πολιτικοί έχουν ως στόχο την εξουσία οι χώρες καταστρέφονται. Πίσω από την εξουσία κρύβονται ψυχικές αρρώστιες, πληγωμένοι εγωισμοί που θέλουν να πάρουν ρεβάνς. Κι εκείνοι που ήταν καρπαζοεισπράκτορες στη ζωή τους θέλουν να γίνουν πρωθυπουργοί και να μείνουν ως πρωθυπουργοί και ας πληρώνει μια ολόκληρη χώρα αυτό τους το πάθος. Πρώτα ο τόπος λοιπόν! Η ουσία της πολιτικής είναι το καλό του συνυπάρχειν.
Γιατί στα ιδιόχειρα κείμενα σας επιλέγετε το πολυτονικό;
Οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με τη γλωσσική μεταρρύθμιση ήταν μορφωμένοι, δε γνώριζαν όμως τη μουσική δομή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Νόμιζαν ότι ήταν μια απλή απλοποίηση όπως έγινε στην Ιταλία από τα λατινικά στα ιταλικά, όμως εκεί επρόκειτο για δύο γλώσσες διαφορετικές. Η ελληνική είχε μια εξέλιξη διαρκή από τον Όμηρο ως σήμερα. Προϊόντος του χρόνου φάνηκαν και τα δυσμενή αποτελέσματα. Από τότε δε που καταργήθηκαν και τα πνεύματα αυξήθηκαν τα φαινόμενα δυσλεξίας γιατί είναι άλλη η σχέση με μία εικόνα απλή και άλλη είναι μια εικόνα που προκαλεί την πνεύση. Δεν έχει χαθεί όμως τίποτα γιατί τα μεγαλύτερα κείμενα της ανθρωπότητας, είτε είναι Πλατωνικά είτε ευαγγελικά έχουν γραφεί με ένα συγκεκριμένο τρόπο, θα παραμένουν ανίκητα και θα μας ζητούν να τα καταλάβουμε. Οι λέξεις δεν είναι μέσο, είναι υλοποιήσεις-ένσαρκες μορφές του νοήματος. Το τραύμα μιας λέξης είναι τραυματισμός στο νόημα. Όσοι δεν έχουν γλωσσική καλλιέργεια χρησιμοποιούν λέξεις που αποτυπώνουν εικόνες αντί για έννοιες. Λένε για παράδειγμα κάποιοι νέοι «καράφλιασα!» Στο μέτρο που η εικόνα κερδίζει έδαφος έναντι του νοήματος, η σκέψη φτωχαίνει. Η εικόνα είναι στατική, το νόημα όμως σου ζητάει δημιουργία. Και δυστυχώς σήμερα η δημιουργικότητα έχει μειωθεί δραματικά. Υπό αυτή την έννοια η λογοτεχνία μπορεί να σώσει γιατί μας βάζει σε σφαίρα νοημάτων καθώς εκεί οι λέξεις δεν είναι μέσα, είναι σκοποί. Να γιατί οι μαθητές υποφέρουν με την έκθεση ως μάθημα στις εξετάσεις. Εκεί δε γράφω τις σκέψεις μου, γράφω το νόημα, δε γράφω το γεγονός για παράδειγμα –πήγαμε εκδρομή- αλλά διαλέγοντας τις λέξεις που θα χρησιμοποιήσω βάζω σε νόημα τον κόσμο που λέγεται εκδρομή και γίνομαι εγώ δημιουργός της εκδρομής την ώρα που ήμουν μέτοχός της. Η παράδοση λοιπόν ενός λαού βασίζεται στο λόγο. Η δημοτική είναι η τελική χρονική φάση μιας γλώσσας που εξελίσσεται. Δεν είναι τυχαίο όμως ότι ο Παπανούτσος, ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας παραδέχτηκε αργότερα ότι απέτυχε.
Συνεπώς είστε κατά της απόδοσης στη δημοτική των ευαγγελίων;
Όχι, είμαι υπέρ αλλά να μη γίνει με απλή αλλαγή των λέξεων στη δημοτική. Για να γίνει σωστά πρέπει να ξανακαλουπωθούν ερμηνευτικά, σαν να δημιουργούνται τώρα στο επίπεδο του συναισθήματος-όχι των λέξεων. Πολύ περισσότερο σε αυτά τα κείμενα που δεν είναι απλά αλλά η ιστορία ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η απλή μετάφραση δε θα ακουμπήσει το αίσθημα, το πνεύμα που δημιούργησε τα αρχικά κείμενα. Γι΄ αυτό ακόμα και μεταφραστικές απόπειρες της Αποκαλύψεως του Σεφέρη ή του Ελύτη είναι εκτρώματα, μολονότι ήταν πολύ σημαντικοί αυτοί οι άνθρωποι του Λόγου. Μετέφρασαν όμως απλώς τις λέξεις. Είναι εγχείρημα δύσκολο. Έτσι λοιπόν παραμένει και πρέπει να παραμένει το πρωτότυπο κραταιό.
Σε αυτόν που αναζητά την έννοια και τη μορφή της ψυχής τι θα απαντούσατε;
Ψυχή είναι το πνεύμα του ανθρώπου που έχει σωματικές διαστάσεις. Όταν σήμερα σκεφτόμαστε την ψυχή εννοούμε ακόμα και τον άνθρωπο εκείνο που θα εναντιωθεί σε αυτό που υπαγορεύει ο οργανισμός του. Αυτή η παράξενη σχέση σώματος και ψυχής εκφράζεται στους διαφορετικούς σκοπούς που έχουμε οι άνθρωποι. Η ψυχή λοιπόν είναι η δυνατότητα να θέλουμε το αλλιώς.
Αυτό που περιγράφετε διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα όντα. Στο θάνατο όμως συναντιούνται όλοι; Το πνεύμα χάνεται έτσι απλά;
Όχι. Το θάνατο δεν τον νιώθουμε ποτέ. Το πρόβλημα δεν είναι ο θάνατος, είναι η σκέψη μας, ο φόβος μας για ένα μέλλον ασυνεχές. Εμείς θα θέλαμε να μην πεθαίνουμε ποτέ, ασχέτως αν θα ήταν η πιο πληκτική η ανθρώπινη ύπαρξη αφού δε θα είχε κανένα σκοπό. Η δύναμη όμως του πνεύματος μεταδίδεται ως μολυσματική νόσος και μένει πέρα από εμάς. Αυτό που μας διαφοροποιεί από τα ζώα είναι η έννοια του χρόνου. Η λέξη χρόνος βρίσκεται σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Ο χρόνος μας διαπερνά. Έχουμε χρόνο γιατί έχουμε θάνατο. Γι’ αυτό θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει και άλλη ζωή. Έτσι μόνο ανακουφίζεται η απελπισία μπροστά στο μηδέν. Ο χρόνος λοιπόν είναι ένα παράξενο ρεύμα που γεννάει και την ελπίδα και την απελπισία. Το αντίβαρο στο χρόνο είναι η αιωνιότητα και αυτή προτείνουν οι θρησκείες. Οι θρησκείες υπάρχουν επειδή πεθαίνουμε. Με αυτές προσπαθούμε να καταλάβουμε με ένα τρόπο μη μηδενικό ότι η ζωή μας έχει νόημα. Αν όλα είναι θάνατος δεν έχει τίποτα νόημα. Η ουσία δεν είναι όμως να σκεφτούμε την αιωνιότητα ως χρόνο που δεν τελειώνει αλλά ως μεγάλο εσωτερικό πλούτο. Η βαθύτερη τάξη στον κόσμο επιτυγχάνεται διεκδικώντας μια πληρότητα, έναν πλούτο ο οποίος δεν εξαντλείται με όρους βιολογικού τέλους.
Άρα σκοπός της ζωής μας είναι να την κάνουμε πιο ωραία όσο ζούμε;
Πιο ωραία όχι, πιο πλούσια ναι. Δεν είμαι υπέρ του καλύτερου, είμαι υπέρ του ανώτερου. Το καλύτερο μπορεί να είναι δύο αυτοκίνητα, το ανώτερο όμως είναι να πετάω. Κι αυτή ακριβώς είναι και η πολιτική παγίδα. Οι πολιτικοί μας προτείνουν το καλύτερο. Το υπερπολιτικό είναι να προτείνεις το ανώτερο, το αξιακό έναντι του υλικού.
Πώς οι νέοι θα καταφέρουν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες του σήμερα;
Το βαθύ πυρηνικό στοιχείο της ελληνικής ασθενείας είναι η απέχθεια προς το πραγματικό. Πώς επικοινωνούμε με το πραγματικό; Κουραζόμενοι. Έχουμε χάσει το παρόν ψάχνοντας για συνωμότες. Το κριτήριο του πραγματικού είναι ο ιδρώτας.
Οι μαθητές της Ε’ και ΣΤ’ Τάξης ψυχαγωγήθηκαν αναβιώνοντας διάφορα έθιμα, κυρίως γερμανικά, με τη βοήθεια των εκπαιδευτικών της γερμανικής και γαλλικής γλώσσας. Κάποια από αυτά ήταν η αναζήτηση των κρυμμένων πασχαλινών αυγών “Eiersuche” και οι κουταλοδρομίες με βαμμένα αυγά.
Στα πλαίσια του μαθήματος των Αγγλικών και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ομάδα μαθητών της Β’ Τάξης στο ερμηνευτικό μέρος σε σύμπραξη με ομάδα μαθητριών της ΣΤ’ Τάξης στο μουσικοχορευτικό μέρος , παρουσίασαν σε μαθητές της και γονείς την παράσταση Θεάτρου Σκιών “Ο Καραγκιόζης στο Λονδίνο”. Οι μαθητές μας μετέφεραν το μήνυμα της ανάγκης επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών με κοινό κώδικα επικοινωνίας, την Αγγλική Γλώσσα, διατηρώντας παράλληλα η κάθε χώρα την πολιτιστική της ταυτότητα. Το γέλιο, η διάδραση, η συγκίνηση και ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας ήταν κυρίαρχα στοιχεία της εκδήλωσης.
Στο πλαίσιο της διαθεματικής εργασίας τους με θέμα “Η ανακύκλωση” οι μαθητές της Δ’ Τάξης και οι γονείς τους συμμετείχαν σε εργαστήρι κατασκευής πασχαλινών δημιουργιών με τη χρήση ανακυκλώσιμων υλικών. Το δημιουργικό πνεύμα μικρών και μεγάλων βοήθησε στην ανάδειξη της αξίας της ανακύκλωσης και λειτούργησε θετικά στην καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης. Μικροί και μεγάλοι ευχήθηκαν “Καλό Πάσχα”.
Οι μαθητές της Ε’ και ΣΤ’ Τάξης των Εκπαιδευτηρίων Ν. Μπακογιάννη παρέλασαν την Κυριακή 25 Μαρτίου 2018 με καμάρι αποτίοντας φόρο τιμής στους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και καταχειροκροτήθηκαν από το πλήθος κόσμου που συγκεντρώθηκε στο κέντρο της Λάρισας.
Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης πραγματοποιήθηκε και φέτος με μεγάλη επιτυχία ο Ενδοσχολικός διαγωνισμός ποίησης που αποτελεί πλέον θεσμό του Σχολείου μας. Οι μαθητές με τους δασκάλους τους αφού συζήτησαν και ανέδειξαν την αξία της ποίησης , συνέθεσαν ποιήματα με θέμα την ομορφιά της άνοιξης σε αντίθεση με τη δυστυχία που φέρνει ο πόλεμος αλλά και η αποξένωση στη σύγχρονη κοινωνία.
Την κριτική επιτροπή αποτέλεσαν αξιόλογες προσωπικότητες της πόλης μας, η κ. Σπανού , καλλιτεχνική διευθύντρια του Θεσσαλικού Θεάτρου, η κ. Καλοκαιρινού, διευθύντρια του Λαογραφικού Μουσείου Λάρισας και η κ.Χατζημίχου, υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, οι οποίες εξήραν το αποτέλεσμα της δουλειάς των παιδιών και απέμειναν τα βραβεία ως εξής:
1ο Βραβείο: ΣΤ3 “Αιώνια πάλη”
2ο Βραβείο: Ε1 “Πασχαλιά”
3ο Βραβείο: Γ3 “Όλος ο κόσμος μια γροθιά”
Έπαινος; Ε2 “Προς φυγήν”
Βραβείο Μικρών Τάξεων Α3 “Φως στο σκοτάδι”
Με εορταστικές δράσεις τιμήθηκε η επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821 στο Σχολείο μας. Μετά την πρωινή προσευχή οι μαθητές έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο και έγινε η έπαρση της Σημαίας. Ακολούθησε η Τελετή Παράδοσης της Σημαίας στους σημαιοφόρους και τους παραστάτες του 1ου και 2ου Δημοτικού Σχολείου. Στις τάξεις οι μαθητές προσέγγισαν στα ιστορικά γεγονότα της περιόδου αυτής μέσα από κατάλληλα επιλεγμένα λογοτεχνικά κείμενα.
Ο εορτασμός ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση παραδοσιακών χορών από τους μαθητές όλων των τάξεων στο Κλειστό Γυμναστήριο του Γυμνασίου- Λυκείου των Εκπαιδευτηρίων μας.
Οι μαθητές της Γ’ Τάξης αφού προσέγγισαν με ποικίλους τρόπους τα γεγονότα του 1821 ταξίδεψαν πίσω στο χρόνο τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς του Σχολείου σε μια γιορτή γεμάτη ιστορικές μνήμες, παραδοσιακά ακούσματα και χορούς του τόπου μας.
Με ιδιαίτερη χαρά οι εκπαιδευτικοί της Αγγλικής Γλώσσας του δημοτικού των εκπαιδευτηρίων Ν.Μπακογιάννη απένειμαν στους μαθητές της ΣΤ’ Τάξης τα βραβεία που απέσπασαν στο τουρνουά junior Forensics (έντεχνος ρητορικός λόγος) Let’s talk που διοργανώνεται κάθε χρόνο από τα εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη και το Anatolia College. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μαθητές έφεραν υψηλότατες βαθμολογίες, ενώ αρίστευσαν στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Στη μικρή αυτή εκδήλωση παρέλαβαν τα βραβεία τους και δέχτηκαν τα συγχαρητήρια της ηγεσίας του σχολείου.
Με αφορμή το πλαίσιο εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας Γαλλοφωνίας για το 2018 ( 20/3 Διεθνούς Ημέρας Γαλλοφωνίας ) οι μαθητές της Ε’ Τάξης επισκέφτηκαν το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας όπου συμμετείχαν στο εκπαιδευτικό εργαστήρι ευαισθητοποίησης σχετικά με τις πολλαπλές χρήσεις των φυτών και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο οι μαθητές ανά ομάδες δημιούργησαν τα δικά τους μαγικά φίλτρα.
Με αφορμή το πλαίσιο εορτασμού της Διεθνούς Ημέρας Γαλλοφωνίας για το 2018 (20/3 Διεθνής Ημέρας Γαλλοφωνίας) οι μαθητές της Ε’ Τάξης επισκέφτηκαν το Γαλλικό Ινστιτούτο Λάρισας, όπου συμμετείχαν στο εκπαιδευτικό εργαστήρι ευαισθητοποίησης σχετικά με τις πολλαπλές χρήσεις των φυτών και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες και μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο οι μαθητές ανά ομάδες δημιούργησαν τα δικά τους μαγικά φίλτρα.
Στους αγώνες λόγου που διοργανώνει κάθε χρόνο το Κολλέγιο Ανατόλια συμμετείχαν οι μαθητές των ομίλων ρητορικής Γυμνασίου και Λυκείου του σχολείου μας. Οι μαθητές μας κέρδισαν τις εντυπώσεις με τις επιδόσεις τους αλλά και με το ήθος τους και πέτυχαν εξαιρετικές επιδόσεις και πολλές διακρίσεις.
Μπράβο λοιπόν σε όλους τους μαθητές μας που πήραν μέρος και διακρίθηκαν ανάμεσα σε πολλούς μαθητές σχολείων απ’ όλη την Ελλάδα, στην εκφραστική ανάγνωση (85 μαθητές), στον αυθόρμητο λόγο (78 μαθητές), στον προτρεπτικό λόγο (59 μαθητές), στους διττούς λόγους (29 ομάδες Γυμνασίου και 38 ομάδες Λυκείου) :
Ξόμαλη Δόμνα, Καθάριου Φαίη, Σκουμή Χρύσα 3η θέση στους Διττούς λόγους .
Χονδρούλης Κων/νος 2η θέση στον αυθόρμητο λόγο Λυκείου.
Ξόμαλη Δόμνα 2η θέση στον αυθόρμητο λόγο Γυμνασίου.
Καραμπάτσα Κων/να 2η θέση στην εκφραστική ανάγνωση Γυμνασίου.
Χονδρούλης Κων/νος 4η θέση και εύφημο μνεία στον Προτρεπτικό λόγο Λυκείου.
Καθάριου Φαίη 4η θέση και εύφημο μνεία στον Αυθόρμητο λόγο Γυμνασίου.
Μπουχλαριώτη Κατερίνα 5η θέση στον Αυθόρμητο λόγο Γυμνασίου.
Παπανικολάου Φωτεινή 8η θέση στην εκφραστική ανάγνωση Λυκείου.
Εξαιρετικές επιδόσεις σημείωσε η ομάδα των Διττών λόγων του Λυκείου αποτελούμενη από τους μαθητές Χονδρουλή Κων/νο, Σκουλαρίγκη Δέσποινα, Ζαβού Αλεξία στην 17η θέση.
Σκουλαρίγκη Δέσποινα 11η θέση στον Προτρεπτικό λόγο.
Κωστοπούλου Έφη 16η θέση στον προτρεπτικό λόγο.
Αναστασοπούλου Έλλη 11η θέση στην εκφραστική ανάγνωση .
Κατσίδη Δωρίτα 13η θέση στην εκφραστική ανάγνωση.
Φιλιππίδη Χριστιάννα 15η θέση στην εκφραστική ανάγνωση.
Φουντά Εφη 16η θέση στην εκφραστική ανάγνωση.
Στο πλαίσιο της διαθεματικής εργασίας τους με θέμα τη Διαφορετικότητα οι μαθητές της Α’ Τάξης υποδέχτηκαν την αγαπημένη τους συγγραφέα της χρονιάς κ.Γιολάντα Τσορώνη- Γεωργιάδη. Αφού πρώτα επεξεργάστηκαν και προσέγγισαν γλωσσικά και αισθητικά τα παρακάτω βιβλία της: ” Η καμηλοπάρδαλη που δεν έβλεπε καλά”, ” Ένας πιγκουίνος όχι και τόσο τέλειος”, και ” Ο παράταιρος ο Τέρης και ο φίλος του ο Αστέρης”, παρουσίασαν δράσεις και τραγούδια εμπνευσμένα από αυτά και επικοινώνησαν δημιουργικά με τη συγγραφέα.
Συγχαίρουμε θερμά το μαθητή
ΚΟΥΚΟΥΛΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟ της Β΄ τάξης του Γυμνασίου
του Σχολείου μας που διακρίθηκε και στην 2η φάση του Διαγωνισμού της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας “Ευκλείδης” και του ευχόμαστε καλή επιτυχία και στην τελική φάση του διαγωνισμού “Αρχιμήδης” που θα γίνει στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου 2018.
Μία εκδήλωση γεμάτη κίνηση, μουσική , δρώμενα και προβληματισμό με αντικαπνιστικό περιεχόμενο έλαβε χώρα στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων των Εκπαιδευτηρίων Ν. Μπακογιάννη την Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2018 στις 18:00 το απόγευμα. Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο καθηγητής πνευμονολογίας κ.Γουργουλιάννης, η πνευμονολόγος κ.Καρέτση οι οποίοι ενημέρωσαν τους παρευρισκόμενους, μικρούς και μεγάλους , για το ακανθώδες κοινωνικό ζήτημα του καπνίσματος και τις βλαβερές του επιπτώσεις. Την εκδήλωσή μας τίμησε με την παρουσία της η υπεύθυνη σχολικών δραστηριοτήτων κ.Χατζημίχου.
Στα πλαίσια της φιλαναγνωσίας οι μαθητές των Νηπίων υποδέχτηκαν τη συγγραφέα κ. Γιολάντα Τσορώνη και πραγματοποίησαν δράσεις μαζί της.
Η χορωδία της ΣΤ’ Τάξης των Εκπαιδευτηρίων Ν. Μπακογιάννη την Τετάρτη 21-02-18 συμμετείχαν στο 2ο Μαθητικό Μουσικό Φεστιβάλ Σχολείων Α/Βάθμιας Εκπ/σης Λάρισας. Παρουσίασαν τέσσερα τραγούδια που αποτελούν μέρος των διαθεματικών εργασιών με θέμα τη διαφορετικότητα, τον ρατσισμό και την Αγωγή Υγείας. Τους στίχους των τραγουδιών αυτών έγραψαν οι μικροί χορωδοί και τη μελωποίηση έκανε ο μουσικός του Σχολείου κ.Πασχαλίδης Δημήτρης.
Τα παιδιά των τμημάτων των Νηπίων με αφορμή τη σχετική ενότητα του προγράμματος «Πλανήτες, Εναλλαγή μέρας – νύχτας», επισκέφτηκαν το Αστεροσκοπείο της πόλης μας, ήρθαν σε επαφή με ανθρώπους που μελετούν τους πλανήτες και τα άστρα και είχαν την πρώτη γνωριμία με την επιστήμη της Αστρονομίας.
Τα παιδιά ντυμένα με τις αποκριάτικες στολές τους αναβίωσαν το έθιμο της Χάσκας και χόρεψαν το γαϊτανάκι.
